Jarðskjálfti?
29. maí 2008 klukkan 20:56
Nei ég ætla ekki að tala um jarðskjálftann sem varð í dag. Ég ætla ekki að segja frá nákvæmri staðsetningu minni og þeirri tilfinningu sem fylgdi því að finna fyrir krafti jarðarinnar. Ég ætla ekki að tala um spennuna sem fylgdi.
Nei, ég ætla að tala um eldskírnina mína.
Eftir heimkomu frá Indlandi var um að gera að fá sér vinnu. Vinnan sem varð fyrir valinu (og sú eina sem bauðst á skikkanlegum launum) var vinna í Vín Búð.
Hefur sú vinna gengið áfallalaust, þangað til í dag.
Samstarfsfólkið fór að týnast í burtu hægt og hægt og ég fann á mér að einhver óæskileg manneskja var á leiðinni. Ég stóð ein eftir og á móti mér kemur eldri maður með útbreiddan faðm.
Viðvörunarbjöllurnar fóru í gang. Flóttaaðferð skipulögð. Hliðar saman hliðar og hægri snú.
Ég slapp ekki. Karlinn tekur utan um mig og í miðjum hægri snúningi og teygir sveittar krumlurnar yfir mig aftan frá. Sá sér færi og greip um brjóstið á mér.
Hryllingur. Ógeð. Gríp um hendina á ógeðinu og hendi henni frá mér. Strunsa í burtu í sjokki. Hneykslunar svipur á samstarfsfólki.
Til að gera söguna aðeins styttri. Kallinum var hent út. Hann er ekki velkominn í búðina aftur. Hefur áður sleikt eyra á annari starfsstúlku.
Perri.
Nei, ég ætla að tala um eldskírnina mína.
Eftir heimkomu frá Indlandi var um að gera að fá sér vinnu. Vinnan sem varð fyrir valinu (og sú eina sem bauðst á skikkanlegum launum) var vinna í Vín Búð.
Hefur sú vinna gengið áfallalaust, þangað til í dag.
Samstarfsfólkið fór að týnast í burtu hægt og hægt og ég fann á mér að einhver óæskileg manneskja var á leiðinni. Ég stóð ein eftir og á móti mér kemur eldri maður með útbreiddan faðm.
Viðvörunarbjöllurnar fóru í gang. Flóttaaðferð skipulögð. Hliðar saman hliðar og hægri snú.
Ég slapp ekki. Karlinn tekur utan um mig og í miðjum hægri snúningi og teygir sveittar krumlurnar yfir mig aftan frá. Sá sér færi og greip um brjóstið á mér.
Hryllingur. Ógeð. Gríp um hendina á ógeðinu og hendi henni frá mér. Strunsa í burtu í sjokki. Hneykslunar svipur á samstarfsfólki.
Til að gera söguna aðeins styttri. Kallinum var hent út. Hann er ekki velkominn í búðina aftur. Hefur áður sleikt eyra á annari starfsstúlku.
Perri.
24. apríl 2008 klukkan 17:09
Þá eru þrír mánuðurnir (sem eru reyndar þrír og hálfur) næstum á enda. Maður er farinn að sjá fyrir í hyllingum ferskt vatn úr krana, eðlilega umferð á götunum (á okkar mælikvarða) og svalt loft (sem verður nú sennilega kalt fyrir okkur þegar við komum til baka).
Vika eftir og það hlakkar í mér.
Indland er magnað land samt sem áður. Mér finnst eiginlega ekki hægt að kalla það land samt. Það er heimsálfa. Svo stórt og svo mikið að sjá að það er ekki hægt að ná því öllu inn á þremur mánuðum og nokkrum helgarferðum.
Hvern einasta dag hefur maður upplifað eitthvað nýtt. Sumt finnst manni skrýtið eins og ótrúlegur þjónustuvilji Indverjanna. Hvar sem maður fer eru manneskjur að þjóna þér. Vinnuafl er svo ódýrt.
Hættum okkur á Subway í kvöld. Ákváðum að láta alla varkárni sigla sinn sjó. Fórum inn og inni stóðu sex manns bak við afgreiðsluborðið. Það var sko séð vel um okkur, enda einu viðskiptavinirnir þeirra.
Sátum svo við gluggann og horfðum á stærsta múslima brúðkaup sem ég hef séð og reyndar eins múslima brúðkaup sem ég hef séð en þetta var risastórt brúðkaup. Risastór bygging undir alla veisluna með órtúlegum skreytingum eins og Indverjum er lagið.
Vika eftir og það hlakkar í mér.
Indland er magnað land samt sem áður. Mér finnst eiginlega ekki hægt að kalla það land samt. Það er heimsálfa. Svo stórt og svo mikið að sjá að það er ekki hægt að ná því öllu inn á þremur mánuðum og nokkrum helgarferðum.
Hvern einasta dag hefur maður upplifað eitthvað nýtt. Sumt finnst manni skrýtið eins og ótrúlegur þjónustuvilji Indverjanna. Hvar sem maður fer eru manneskjur að þjóna þér. Vinnuafl er svo ódýrt.
Hættum okkur á Subway í kvöld. Ákváðum að láta alla varkárni sigla sinn sjó. Fórum inn og inni stóðu sex manns bak við afgreiðsluborðið. Það var sko séð vel um okkur, enda einu viðskiptavinirnir þeirra.
Sátum svo við gluggann og horfðum á stærsta múslima brúðkaup sem ég hef séð og reyndar eins múslima brúðkaup sem ég hef séð en þetta var risastórt brúðkaup. Risastór bygging undir alla veisluna með órtúlegum skreytingum eins og Indverjum er lagið.
Taj Mahal
10. apríl 2008 klukkan 12:30
Daginn eftir hina ótrúlega bílferð til Agra vildum við helst ekki gera neitt svo við ákváðum að fá okkur labbitúr að Taj Mahal. Bara til að sjá hvað kostaði inn og hvernig var útlits við innganginn.
Við fengum vægt sjokk við að sjá hvað kostaði inn og ákváðum að fara ekki þennan daginn. Það kostaði 750 rúpíur á mann sem jafnast á við 1500 íslenskar. Það fannst okkur alveg fáránlega mikið!
Geitur á götunum.
Fórum því í staðinn aftur á fimm stjörnu Hilton hótelið sem við höfðum ekki efni á og lögðumst við sundlaugina og dýrkuðum sólina í þrjá tíma vel smurð af sólarvörn.
Sundlaugin við hótelið.
Fyrir framan hliðið að Taj Mahal klukkan sjö á mánudagsmorgun.
Daginn eftir vöknuðum við klukkan korter í sex, ja gerðum allavega heiðarlega tilraun. Vorum komin fram úr um hálf sjö leitið og komin að Taj Mahal um sjö. Morgun sólin var gullin og skein á hvíta hofið og gaf manni gæsahúð. Fegurðin þarna var ótrúleg. Lítið af fólki sem betur fer líka.
Gullið Taj Mahal í morgunsólinni.
Halldór fyrir framan Taj Mahal.
Taj Mahal.
Fyrir framan Red Fort í Agra.
Inni í Red Fort.
Eftir Taj Mahal fórum við í smá útsýnisferð um Agra eins og sönnum túristum sæmir. Sáum Red Fort og Sikander. Red Fort er alveg magnað. Rosalega víðáttu mikið og allt útskorið í rauðan sandstein, að ég held.
Það var hægt að sjá Taj Mahal frá Red Fort.
Smáatriðin alveg ótrúleg. Allt útskorið.
Skraut alls staðar.
Götur Agra.
Fyrir framan Sikander.
Eftir að hafa skoðað Sikander var klukkan orðin þrjú og það var kominn tími til að keyra af stað til Delhi aftur. Áttum flug klukkan 8:45 aftur til Bangalore. Það tók okkur um fimm tíma að komast til Bangalore.
Mættum alveg á réttum tíma í flug. Löbbuðum næstum því beint inn í flugvélina og flugum til Bangalore á tveimur og hálfum tíma.
Vorum alltaf að bíða eftir því að eitthvað gerðist í flugvélinni. Halldór sat hliðina á mjög grunsamlega náunga og allur hryðjuverka áróðurinn sem glymur á manni alla daga á vesturlöndum kom niður á okkur núna. Halldór var orðinn nokkuð stressaður sagði hann mér eftir flugið, vildi ekki koma mér í stress kast í flugvélinni þar sem ég hef nýlega þróað með mér flughræðslu.
Vorum dauðfegin að komast til Bangalore aftur. Komin heim enn og aftur.
Við fengum vægt sjokk við að sjá hvað kostaði inn og ákváðum að fara ekki þennan daginn. Það kostaði 750 rúpíur á mann sem jafnast á við 1500 íslenskar. Það fannst okkur alveg fáránlega mikið!
Geitur á götunum.
Fórum því í staðinn aftur á fimm stjörnu Hilton hótelið sem við höfðum ekki efni á og lögðumst við sundlaugina og dýrkuðum sólina í þrjá tíma vel smurð af sólarvörn.
Sundlaugin við hótelið.
Fyrir framan hliðið að Taj Mahal klukkan sjö á mánudagsmorgun.
Daginn eftir vöknuðum við klukkan korter í sex, ja gerðum allavega heiðarlega tilraun. Vorum komin fram úr um hálf sjö leitið og komin að Taj Mahal um sjö. Morgun sólin var gullin og skein á hvíta hofið og gaf manni gæsahúð. Fegurðin þarna var ótrúleg. Lítið af fólki sem betur fer líka.
Gullið Taj Mahal í morgunsólinni.
Halldór fyrir framan Taj Mahal.
Taj Mahal.
Fyrir framan Red Fort í Agra.
Inni í Red Fort.
Eftir Taj Mahal fórum við í smá útsýnisferð um Agra eins og sönnum túristum sæmir. Sáum Red Fort og Sikander. Red Fort er alveg magnað. Rosalega víðáttu mikið og allt útskorið í rauðan sandstein, að ég held.
Það var hægt að sjá Taj Mahal frá Red Fort.
Smáatriðin alveg ótrúleg. Allt útskorið.
Skraut alls staðar.
Götur Agra.
Fyrir framan Sikander.
Eftir að hafa skoðað Sikander var klukkan orðin þrjú og það var kominn tími til að keyra af stað til Delhi aftur. Áttum flug klukkan 8:45 aftur til Bangalore. Það tók okkur um fimm tíma að komast til Bangalore.
Mættum alveg á réttum tíma í flug. Löbbuðum næstum því beint inn í flugvélina og flugum til Bangalore á tveimur og hálfum tíma.
Vorum alltaf að bíða eftir því að eitthvað gerðist í flugvélinni. Halldór sat hliðina á mjög grunsamlega náunga og allur hryðjuverka áróðurinn sem glymur á manni alla daga á vesturlöndum kom niður á okkur núna. Halldór var orðinn nokkuð stressaður sagði hann mér eftir flugið, vildi ekki koma mér í stress kast í flugvélinni þar sem ég hef nýlega þróað með mér flughræðslu.
Vorum dauðfegin að komast til Bangalore aftur. Komin heim enn og aftur.
Leiðin til Agra
09. apríl 2008 klukkan 08:32
Hugsanirnar fóru á flug þar sem við sátum í mestu druslu sem sögur fara af. Skyldi hann gera upp vélarbilun í bílnum? Kannski skilur hann okkur eftir á víðavangi og sættir sig við fyrirfram greiðsluna sem hann fékk. Hann ætti erfitt með að ræna okkur, talar enga ensku. Kannski skýtur hann okkur bara í hausinn og hendir okkur í fjöldagröf fullri af öðrum hvítingjum. Best að hringja í einhvern til að láta vita af okkur.
Leiðinni var heitið til Agra. Klukkan var rétt eftir miðnætti á laugardagskvöldi. Leigubíllinn okkar var einkabíll, alveg að detta í sundur. Vænissýkin var í hámarki þegar við rennum inn á bensínstöð. Bæði vorum við búin að ræða fram og til baka hvað gæti gerst. Bílstjórinn snýr sér við og segir "meri jahn ke hatke jingalala kya hai" (eða eitthvað svoleiðis). Bendir á hurðina. Hjartað upp í háls, lítum hvort á annað. Sættum okkur við að fara bara út. Stöndum eins og illa gerðir hlutir á meðan karlmaður með riffil (ekki í löggubúningi) vappar um bensínstöðina. Var orðin viss um að núna ætti að skjóta okkur, eða ræna okkur, eða bara einfaldlega skilja okkur eftir.
Eftir að búið er að dæla á bílinn bendir bílstjórinn okkur á að setjast aftur inn. Við önduðum léttar og svo hrykktist bíllinn af stað með herkjum.
Allir mælar í mælaborðinu voru bilaðir. Það var greinilegt að rafmagnskassinn var ekki í mjög góðu ástandi, ljósin lýstu svo illa. Aftursætið var rammskakkt svo hætta var á varanlegri hryggskekkju. Það var hlandlykt úr skottinu. Moskítóflugur sveimuðu um okkur og bíllinn kipptist til af og til eins og að eitt hjólið væri laust.
Ferðin var vægast sagt ævintýraleg. Bílstjórinn mátti ekki bremsa of harkalega, það orsakaði vélarbilun. Bíllinn náði að hræða okkur einu sinni á leiðinni, drap á sér á miðri hraðbrautinni og leit ekki út fyrir að ætla aftur í gang.
Eftir þriggja tíma ferð vorum við loksins komin inn í Agra. Prísuðum okkur sæl að hafa komist alla leið lifandi. Þá var bara að finna hótelið okkar. Bílstjórinn hafði ekki minnstu hugmynd um hvar það væri spurði fullt af fólki um leiðbeiningar en endaði á að biðja okkur bara um að fara með tuktuk. Sættum okkur við það enda búin að vera ellefu tíma á ferðinni og langaði bara í mjúkt rúm.
Tuktuk kallinn var alveg óþolandi. Hafði auðvitað ekki hugmynd um hvar hótelið okkar var og það tók um klukkutíma að komast á leiðarenda. Hann reyndi öll brögð til að svindla úr okkur pening.
Komumst að lokum á hótelið. Fimm stjörnu hótel sem við höfðum ekki efni á að vera á. Drifum okkur inn og byrjuðum á að taka passana okkar innan af okkur, kreditkort úr sokkunum og pening úr brjóstahaldara. Fengum smá augnaráð frá stráknum i lobbíinu sem hefur eflaust þótt við mjög subbuleg þar sem við vorum með feitt hár, dauðþreytt og í skítugum fötum.
Leyfði okkur þó að tjékka inn. Lögðumst í rúmið þreytt og hamingjusöm með að vera á lífi.
Leiðinni var heitið til Agra. Klukkan var rétt eftir miðnætti á laugardagskvöldi. Leigubíllinn okkar var einkabíll, alveg að detta í sundur. Vænissýkin var í hámarki þegar við rennum inn á bensínstöð. Bæði vorum við búin að ræða fram og til baka hvað gæti gerst. Bílstjórinn snýr sér við og segir "meri jahn ke hatke jingalala kya hai" (eða eitthvað svoleiðis). Bendir á hurðina. Hjartað upp í háls, lítum hvort á annað. Sættum okkur við að fara bara út. Stöndum eins og illa gerðir hlutir á meðan karlmaður með riffil (ekki í löggubúningi) vappar um bensínstöðina. Var orðin viss um að núna ætti að skjóta okkur, eða ræna okkur, eða bara einfaldlega skilja okkur eftir.
Eftir að búið er að dæla á bílinn bendir bílstjórinn okkur á að setjast aftur inn. Við önduðum léttar og svo hrykktist bíllinn af stað með herkjum.
Allir mælar í mælaborðinu voru bilaðir. Það var greinilegt að rafmagnskassinn var ekki í mjög góðu ástandi, ljósin lýstu svo illa. Aftursætið var rammskakkt svo hætta var á varanlegri hryggskekkju. Það var hlandlykt úr skottinu. Moskítóflugur sveimuðu um okkur og bíllinn kipptist til af og til eins og að eitt hjólið væri laust.
Ferðin var vægast sagt ævintýraleg. Bílstjórinn mátti ekki bremsa of harkalega, það orsakaði vélarbilun. Bíllinn náði að hræða okkur einu sinni á leiðinni, drap á sér á miðri hraðbrautinni og leit ekki út fyrir að ætla aftur í gang.
Eftir þriggja tíma ferð vorum við loksins komin inn í Agra. Prísuðum okkur sæl að hafa komist alla leið lifandi. Þá var bara að finna hótelið okkar. Bílstjórinn hafði ekki minnstu hugmynd um hvar það væri spurði fullt af fólki um leiðbeiningar en endaði á að biðja okkur bara um að fara með tuktuk. Sættum okkur við það enda búin að vera ellefu tíma á ferðinni og langaði bara í mjúkt rúm.
Tuktuk kallinn var alveg óþolandi. Hafði auðvitað ekki hugmynd um hvar hótelið okkar var og það tók um klukkutíma að komast á leiðarenda. Hann reyndi öll brögð til að svindla úr okkur pening.
Komumst að lokum á hótelið. Fimm stjörnu hótel sem við höfðum ekki efni á að vera á. Drifum okkur inn og byrjuðum á að taka passana okkar innan af okkur, kreditkort úr sokkunum og pening úr brjóstahaldara. Fengum smá augnaráð frá stráknum i lobbíinu sem hefur eflaust þótt við mjög subbuleg þar sem við vorum með feitt hár, dauðþreytt og í skítugum fötum.
Leyfði okkur þó að tjékka inn. Lögðumst í rúmið þreytt og hamingjusöm með að vera á lífi.
Salernisaðstöður
01. apríl 2008 klukkan 09:25
Klósett hafa löngum verið þarfa þing á hverju heimili. Það var þó ekki alltaf sem sérstök klósettaðstaða var í boði, fólk skoppaði bara út í næsta runna og létti af sér þar.
Fyrir mér eru klósett mikilvæg. Þau skulu vera hrein, án padda, ilma vel (eða eins vel og hægt er) og vera þægileg.
Síðan ég kom til Indlands hef ég notað þó nokkuð margar gerðir af klósettum.
Fyrsta dæmið eru þessi týpísku holuklósett, sem oftast má finna á margmennum lestarstöðum, ilmandi af hlandi. Holuklósett virðast líka vera vinsæll valkostur hjá indverskum veitingastöðum í ódýrari kantinum. Oftast mjög óþrifaleg og óaðlaðandi, hlandlykt og enginn klósettpappír. Ekki mitt uppáhald.
Týpískt holuklósett. Gólfið er alltaf blautt á þeim.
Nú svo er það lúxuxinn. Vestrænt klósett, með klósettpappír, sápu og svo auðvitað rassaskolaranum. Það er nú samt ekki alltaf sem maður fær lúxusinn þótt það líti út fyrir að vera lúxus. Fjögurra stjörnu hótel getur verið með svo óþrifalegt og lélegt klósett að köngulær skríða eftir setunni, hlandlyktin óbærileg og piss á gólfinu. Í þannig stöðu skal bíta á jaxlinn, sópa köngulónni af, halda fyrir nefið og halda fótunum uppi meðan verknaðurinn fer fram. Það getur líka verið enn einn galli á gjöf Njarðar. Enginn klósettpappír! *íííík* Það getur skapað vandræði, fer ekkert meira út í það.
Hið klósettpappírslausa!
Klósettið okkar í Goa var mjög sérstakt. Jú, það var vestrænt, fullbúið með klósettpappír og hlandlykt ekki yfirþyrmandi. Hvað var þá að? Vatnið fór af að minnsta kosti fimm sinnum á dag. Verandi eins snyrtileg og ég er fannst mér ekki viðeigandi að skilja piss eftir í klósettinu (til þess að koma í veg fyrir enn verri hlandlykt) svo skárri kosturinn af tveimur var tekinn, að halda í sér.
Enn sérstakari salernisaðstöður eru þær sem notaðar eru í fátækari hlutanum. Holuklósett er sennilega talinn lúxus þar. Fólk er enn á "hlaup'-út-í-runna" stiginu þar. Þó má segja að sumir eru komnir á millistigið milli holu og runnaklósetts: Lítill kofi í garðinum. Ég fékk þann heiður að fá að nota eitt svoleiðis á leiðinni frá Pondicherry, eins og ég hef áður sagt frá. (Sem betur fer voru engir tollar á gólfinu þar, virðast enn vera á runnaklósetts stiginu með númer tvö).
Þetta er að minnsta kosti ekki runni. Ímyndið ykkur klósettið sem ég notaði, mínus holan og mínus þak.
Elísabet þetta er fyrir þig!
Fyrir mér eru klósett mikilvæg. Þau skulu vera hrein, án padda, ilma vel (eða eins vel og hægt er) og vera þægileg.
Síðan ég kom til Indlands hef ég notað þó nokkuð margar gerðir af klósettum.
Fyrsta dæmið eru þessi týpísku holuklósett, sem oftast má finna á margmennum lestarstöðum, ilmandi af hlandi. Holuklósett virðast líka vera vinsæll valkostur hjá indverskum veitingastöðum í ódýrari kantinum. Oftast mjög óþrifaleg og óaðlaðandi, hlandlykt og enginn klósettpappír. Ekki mitt uppáhald.
Týpískt holuklósett. Gólfið er alltaf blautt á þeim.
Nú svo er það lúxuxinn. Vestrænt klósett, með klósettpappír, sápu og svo auðvitað rassaskolaranum. Það er nú samt ekki alltaf sem maður fær lúxusinn þótt það líti út fyrir að vera lúxus. Fjögurra stjörnu hótel getur verið með svo óþrifalegt og lélegt klósett að köngulær skríða eftir setunni, hlandlyktin óbærileg og piss á gólfinu. Í þannig stöðu skal bíta á jaxlinn, sópa köngulónni af, halda fyrir nefið og halda fótunum uppi meðan verknaðurinn fer fram. Það getur líka verið enn einn galli á gjöf Njarðar. Enginn klósettpappír! *íííík* Það getur skapað vandræði, fer ekkert meira út í það.
Hið klósettpappírslausa!
Klósettið okkar í Goa var mjög sérstakt. Jú, það var vestrænt, fullbúið með klósettpappír og hlandlykt ekki yfirþyrmandi. Hvað var þá að? Vatnið fór af að minnsta kosti fimm sinnum á dag. Verandi eins snyrtileg og ég er fannst mér ekki viðeigandi að skilja piss eftir í klósettinu (til þess að koma í veg fyrir enn verri hlandlykt) svo skárri kosturinn af tveimur var tekinn, að halda í sér.
Enn sérstakari salernisaðstöður eru þær sem notaðar eru í fátækari hlutanum. Holuklósett er sennilega talinn lúxus þar. Fólk er enn á "hlaup'-út-í-runna" stiginu þar. Þó má segja að sumir eru komnir á millistigið milli holu og runnaklósetts: Lítill kofi í garðinum. Ég fékk þann heiður að fá að nota eitt svoleiðis á leiðinni frá Pondicherry, eins og ég hef áður sagt frá. (Sem betur fer voru engir tollar á gólfinu þar, virðast enn vera á runnaklósetts stiginu með númer tvö).
Þetta er að minnsta kosti ekki runni. Ímyndið ykkur klósettið sem ég notaði, mínus holan og mínus þak.
Elísabet þetta er fyrir þig!
Gott báðum megin!
27. mars 2008 klukkan 09:22
Goa tók á móti okkur brosandi og lofandi frábærri dvöl. Þrjátíuogþriggja stiga hiti og sól. Það gat ekki orðið betra.
Komum okkur á hótelið okkar, Villa Fatima Beach Resort. Þægilega staðsett. Fullt af sölustöndum allt í kring og fimm mínútna labb á ströndina. Vorum fljót að skoppa niður á strönd til að ná sólarlaginu. Það var ennþá margt fólk á ströndinni en mér fannst áberand mikið af rauðum bretum. Gerðum lítillega grín að þeim og sögðum með sjálfum okkur að við gætum ekki orðið svona rauð.
Daginn eftir vöknuðum við snemma til að fara á ströndina. Veðrið var ekki uppá sitt besta en samt sem áður var hlýtt. Þannig að við létum okkur hafa það að sitja á sólbekk í hálf köflóttu veðri, rigning af og til. Síðasta hálf tímann sem við vorum þarna kom þó sólin út úr skýjunum og skein á okkur.
Þegar við komum aftur á hótel herbergið tókum við eftir því að við vorum brunnin... þótt það hefði ekki verið almennileg sól. Fórum því niður í bæinn að skoða okkur um.
Þegar leið á kvöldið tókum við eftir því að bruninn var enginn smá bruni, hann var svo slæmur að það var erfitt að labba. Sáum fram á það að við færum ekki á ströndina daginn eftir. Höfðum samt áhyggjur af því að við vorum bara brunnin á annarri hliðinni. Man einhver eftir homblest auglýsingunum með Sigurjóni Kjartanssyni? Við erum eins og hann núna...
Þar sem það var ekki hægt að fara á ströndina fórum við bara í smá ferðalag í staðinn. Leigðum okkur scooter og þeystum um Goa tvo daga í röð. Kynntumst bakpokaferðalöngum, horfðum á leik með breskum Everton aðdáenda (mjög litríkt), og þjáðumst af sólbruna. Reyndum að jafna út litinn á líkamanum á okkur með því að liggja í sólinni á mánudeginum, það virkaði ekki eins og það átti að gera...
Allt í allt var ferðin alveg æðisleg. Fórum heim með rútu. Ferðin tók tólf tíma, lítið sofið þá nótt eins og alltaf þegar maður er að ferðast svona.
Komum okkur á hótelið okkar, Villa Fatima Beach Resort. Þægilega staðsett. Fullt af sölustöndum allt í kring og fimm mínútna labb á ströndina. Vorum fljót að skoppa niður á strönd til að ná sólarlaginu. Það var ennþá margt fólk á ströndinni en mér fannst áberand mikið af rauðum bretum. Gerðum lítillega grín að þeim og sögðum með sjálfum okkur að við gætum ekki orðið svona rauð.
Daginn eftir vöknuðum við snemma til að fara á ströndina. Veðrið var ekki uppá sitt besta en samt sem áður var hlýtt. Þannig að við létum okkur hafa það að sitja á sólbekk í hálf köflóttu veðri, rigning af og til. Síðasta hálf tímann sem við vorum þarna kom þó sólin út úr skýjunum og skein á okkur.
Þegar við komum aftur á hótel herbergið tókum við eftir því að við vorum brunnin... þótt það hefði ekki verið almennileg sól. Fórum því niður í bæinn að skoða okkur um.
Þegar leið á kvöldið tókum við eftir því að bruninn var enginn smá bruni, hann var svo slæmur að það var erfitt að labba. Sáum fram á það að við færum ekki á ströndina daginn eftir. Höfðum samt áhyggjur af því að við vorum bara brunnin á annarri hliðinni. Man einhver eftir homblest auglýsingunum með Sigurjóni Kjartanssyni? Við erum eins og hann núna...
Þar sem það var ekki hægt að fara á ströndina fórum við bara í smá ferðalag í staðinn. Leigðum okkur scooter og þeystum um Goa tvo daga í röð. Kynntumst bakpokaferðalöngum, horfðum á leik með breskum Everton aðdáenda (mjög litríkt), og þjáðumst af sólbruna. Reyndum að jafna út litinn á líkamanum á okkur með því að liggja í sólinni á mánudeginum, það virkaði ekki eins og það átti að gera...
Allt í allt var ferðin alveg æðisleg. Fórum heim með rútu. Ferðin tók tólf tíma, lítið sofið þá nótt eins og alltaf þegar maður er að ferðast svona.
Chennai - 4. kafli, Pondicherry og Marina beach
19. mars 2008 klukkan 16:52
Þar sem það verður að öllu líkindum ekki mikill tími í blogg á morgun vegna Goa ferðar þá kemur síðasti kaflinn bara núna.
Þriðja daginn okkar í Chennai var stefnan tekin á Pondicherry. Yndæli bílstjórinn okkar, Karna, fór með okkur þangað líka. Við byrjuðum á því að fá leyfi fyrir bílinn. Stoppuðum á skrifstofu, en leyfi voru ekki gefin út á laugardegi. Ég hugsaði með mér að nú væri allt ónýtt, kæmumst ekki til Pondicherry. En Karna hafði aðra hugmynd, við færum bara lengri leið til Pondicherry og fengjum leyfi á öðrum stað.
Leið okkar lá þá í gegnum lítil þorp og bóndabæi. Get ekki sagt að það hafi verið leiðinlegt. Vegurinn sem við keyrðum eftir var einfaldur holóttur sveitavegur, samt malbikaður. Það var keyrt hratt og maður fékk hjartað í buxurnar í hvert skipti sem bíll eða vörubíll kom á móti, því hann var með umferð í báðar áttir þrátt fyrir að vera örmjór. Aldrei var hægt á sér í svoleiðis tilfellum. Við stoppuðum svo í pínulitlu þorpi 10 km fyrir utan Pondicherry. Stoppuðum beint fyrir utan munaðaleysingja hæli og vildu strákarnir þar endilega fá mig með sér í badminton.
Vegurinn sem við keyrðum eftir.
Lítið þorp á leiðinni.
Strákarir í badminton.
Það var haldin smá sýning fyrir okkur.
Við komumst svo loksins inn í Pondicherry eftir að bílstjórinn fékk leyfi fyrir okkur. Leyfisskrifstofan var lítill kofi á móti munaðarleysingjahælinu...Gleymdi að taka mynd af honum...
Við fengum okkur að borða á frönskum veitingastað og það var greinilegt að þjónarnir þar hafa lært af frönskum þjónum, því það var allt svolítið fjandsamlegt. Maturinn samt bara góður. Eftir það fannst okkur tilvalið að fá okkur labb á ströndinni.
Fyrir Indverjum er fyrirbærið strönd ekki sama fyrirbærið og hjá okkur. Það var enginn sem var á sundfötum, fólk sat og talaði saman, þetta var eins og að vera í almennings garði.
Veðrið var samt æðislegt og það var ekkert verra að bara fá smá labb. Hittum mann með þjálfaðan apa, borguðum honum fyrir að fá að klappa honum. Og ég var í skýjunum! 
Lilli api holdi klæddur.
Gandhi á labbi á stöndinni.
Settumst á kaffihús og fengum okkur ferskan ávaxtasafa...
...á meðan þessi kráka borðaði afganga af borðunum.
Voðalega sveitt og krumpuð í sólinni.
Eftir labbið á ströndinni var klukkan orðin það margt að okkur fannst tími til kominn að fara heim og deildum þeim hugsunum með bílstjóranum okkar. Honum fannst það sko af og frá, við ættum eftir að skoða tvo musteri!
Og við sáum alls ekki eftir því að skoða þau. Annað musterið var fullt af fólki og tileinkað fílaguðinum, Ganesh held ég að hann sé kallaður. Það fyrir utan var eitt stykki fíll. Ég næstum missti saur af spennu yfir að fá að koma við fíl! Ef maður gaf honum eina rúpíu blessaði hann mann með því að lemja í hausinn á manni. Hann saug rúpíuna úr höndunum á manni, alveg magnaður skítur.
Mannmergð fyrir utan musterið.
Fíllinn að taka rúpíuna úr hendinni á mér.
Fíllinn. Rosalega góðlegur til augnanna og virtist hafa gaman að þessu öllu saman. Eftir þessa mynd varð myndavélin batteríslaus....
Seinna musterið sem við fórum í var til íhugunar. Maður þorði ekki að tala þar inni og myndatökur voru bannaðar. Þar voru blómaskreytingar út um allt og fólk sitjandi í íhugunarstöðu, hvítt sem og indverjar.
Það sem beið mín í bakgarðinum var lítill "kofi", kofi í gæsalöppum því það var ekkert þak, með steypugólfi. Ég bjóst við holu í gólfinu en það var engin hola svo ég lét bara gossa á gólfið eins og konurnar í þessu húsi höfðu gert á undan mér.
Þannig að við upplifðum mikið í þessari ferð og lifðum aðeins meira eins og Indverjar en venjulega. Er fegin að þurfa ekki að gera það alla daga....
Fjórði dagurinn fór í að tjékka sig út af hótelinu og smá sight seeing um Chennai sjálfa. Fórum að skoða ströndina þar sem við tókum nokkrar myndir, annars var ekki mikið sem við náðum að skoða.
Hringekjan var klárlega skemmtilegust hjá yngri kynslóðinni.
"Skjóttu blöðru og fáðu bangsa!"
Ótrúlegt magn af fólki alls staðar. Sáum ekki einu sinni sjóinn fyrir því.
Chennai - 3. kafli, Hótelið og Mahaballiapuram
19. mars 2008 klukkan 09:48
Hótelið sem við blæddum í í Chennai var ekki lúxus hótel, það var satt að segja alveg hryllilega subbulegt. Fúkkalykt í loftinu, rotinn viðarlykt af húsgögnunum, skítugir veggir, enginn klósettpappír á klósettinu, léleg sturta, ekkert heitt vatn og ég gæti sennilega haldið endalaust áfram. En við létum þetta yfir okkur ganga, enda ekki annað hægt að gera þar sem ekkert annað var í boði. Það var reyndar alveg rosalega gott að sofa þarna, enda alveg kolniðamyrkur þar sem gluggarnir vísuðu beint á múvegg.
Herbergið okkar í Chennai
Ég lenti í skemmtilegu atviki þegar ég var nýbúin í sturtu. Þurfti að kalla til riddara Halldór mér til hjálpar. Það var maur í handklæðinu mínu. Ekki venjulegur maur, heldur maur með vængi og á stærð við vísifingursnögl. Annað er nú ekki merkilegt sem gerðist þarna á þessu blessaða hótelherbergi. Þjónustan var svo léleg líka að við hringdum eftir handklæðum, fengum engin. Langar aldrei aftur að gista þarna.
Eftir fjórtán tíma svefninn okkar á ógeðishótelherberginu höfðum við enga ósk sterkari en að komast út úr fúkkalyktinni. Hittum bílstjórann okkar fyrir utan hótelið, yndislegasti maður sem hefur keyrt okkur hingað til, og stefnan var tekin á Mahaballiapuram (eða hvernig sem maður stafsetur það).
Þar eru rosalega margir höggmyndasmiðir. Það var eiginlega hvert sem maður leit, þá var hægt að sjá svoleiðis workshop. Við ösnuðumst auðvitað ekki til að kaupa neitt enda komin með bráðaofnæmi fyrir svona handicraft búðum. Hefðum samt átt að fjárfesta í einni styttu.
Allstaðar mátti líka sjá eld gamlar höggmyndir og úthöggvin musteri. Það var rosalega fallegt þarna líka, sérstaklega þar sem að við sáum sjóinn aftur í fyrsta skipti í tvo mánuði, og smá fjöll. Það var best af öllum fannst mér.
Halldór fyrir framan fimm musterin.
Ég fyrir frama musteri höggvið út í einn stein.
Ótrúleg nákvæmni í þessu.
Útsýni frá öðru musteri.
Bengal flói í bakgrunn.
Meira útsýni.
Auðvitað kemur ein apamynd :p
Frægur steinn sem Halldór ætlaði að stela. Táknrænn fyir hrekki Shiva..
Meiri útskurður.
Fyrir framan annað musteri.
Í garði tígrisdýra musterisins.
Musterið sjálft.
Eftir að hafa skoðað öll þessi musteri og útskurði fórum við svo að koma okkur til baka til Chennai. Það var þó ekki hægt að láta okkur fara í svona ferð án þess að sjá einhver framandi dýr svo við stoppuðum í the crocodile bank. Það var alveg magnað!
506 krókódílar í þessari gryfju. Lágu bara og gerðu ekki neitt, enda mjög heitur dagur.
Önnur tegund af krókódíl.
Þessi krókódíll er kallaður Jaws III. Hann var svo stór að mér brá þegar ég sá hann. Gæti auðveldlega étið mann í einum bita....
Þannig var sá dagur. Ekki þurr þráður á okkur eftir hann en samt sem áður var veðrið alveg yndislegt, enginn pirringur yfir rakanum einu sinni.
Herbergið okkar í Chennai
Ég lenti í skemmtilegu atviki þegar ég var nýbúin í sturtu. Þurfti að kalla til riddara Halldór mér til hjálpar. Það var maur í handklæðinu mínu. Ekki venjulegur maur, heldur maur með vængi og á stærð við vísifingursnögl. Annað er nú ekki merkilegt sem gerðist þarna á þessu blessaða hótelherbergi. Þjónustan var svo léleg líka að við hringdum eftir handklæðum, fengum engin. Langar aldrei aftur að gista þarna.
Eftir fjórtán tíma svefninn okkar á ógeðishótelherberginu höfðum við enga ósk sterkari en að komast út úr fúkkalyktinni. Hittum bílstjórann okkar fyrir utan hótelið, yndislegasti maður sem hefur keyrt okkur hingað til, og stefnan var tekin á Mahaballiapuram (eða hvernig sem maður stafsetur það).
Þar eru rosalega margir höggmyndasmiðir. Það var eiginlega hvert sem maður leit, þá var hægt að sjá svoleiðis workshop. Við ösnuðumst auðvitað ekki til að kaupa neitt enda komin með bráðaofnæmi fyrir svona handicraft búðum. Hefðum samt átt að fjárfesta í einni styttu.
Allstaðar mátti líka sjá eld gamlar höggmyndir og úthöggvin musteri. Það var rosalega fallegt þarna líka, sérstaklega þar sem að við sáum sjóinn aftur í fyrsta skipti í tvo mánuði, og smá fjöll. Það var best af öllum fannst mér.
Halldór fyrir framan fimm musterin.
Ég fyrir frama musteri höggvið út í einn stein.
Ótrúleg nákvæmni í þessu.
Útsýni frá öðru musteri.
Bengal flói í bakgrunn.
Meira útsýni.
Auðvitað kemur ein apamynd :p
Frægur steinn sem Halldór ætlaði að stela. Táknrænn fyir hrekki Shiva..
Meiri útskurður.
Fyrir framan annað musteri.
Í garði tígrisdýra musterisins.
Musterið sjálft.
Eftir að hafa skoðað öll þessi musteri og útskurði fórum við svo að koma okkur til baka til Chennai. Það var þó ekki hægt að láta okkur fara í svona ferð án þess að sjá einhver framandi dýr svo við stoppuðum í the crocodile bank. Það var alveg magnað!
506 krókódílar í þessari gryfju. Lágu bara og gerðu ekki neitt, enda mjög heitur dagur.
Önnur tegund af krókódíl.
Þessi krókódíll er kallaður Jaws III. Hann var svo stór að mér brá þegar ég sá hann. Gæti auðveldlega étið mann í einum bita....
Þannig var sá dagur. Ekki þurr þráður á okkur eftir hann en samt sem áður var veðrið alveg yndislegt, enginn pirringur yfir rakanum einu sinni.
Chennai - 2. kafli, athöfnin.
18. mars 2008 klukkan 09:10
Þegar við komum loksins til Chennai eftir langa og erfiða ferð í lestinni komumst við að því að það er allt annað loftslag þar. Það var alveg rosalega heitt, samt var nýbúið að rigna, og rakinn var alveg svakalegur. Það var ekki þurr þráður á manni.
Fyrsti áfangastaður okkar var heima hjá KP þar sem skírnin, sem er eignilega ekki hægt að kalla skírn, fór fram. Við vorum dauðþreytt of héldum að athöfnin myndi ekki vera alltof löngm, klukkutími og svo að éta eins og á Íslandi. Svo var ekki því að þegar við komum á staðinn voru um 12 prestar að undirbúa athöfnina, setja blóm á rétta staði, mjólk og hunang og margt fleira. Við fengum að fara í sturtu til að skola af okkur ferðarykið og á meðan við vorum í sturtunni byrjaði athöfnin, sem var víst í lengra lagi þar sem drengurinn hafði fæðst í einhverju sérstöku stjörnumerki svo það þurtfti að byrja á því að friða guðina með alls konar söngli og sérstökum ritúölum.
Allt gert tilbúið fyrir athöfnina.
Við flýttum okkur fram til að missa ekki af neinu. Þegar einn og hálfu tími var liðinn af söngli skildum við að þetta myndi ekki taka bara einn til tvo tíma heldur allan daginn. Sönglið var róandi, lykt af reykelsum og jasmínublómi gerði allt eitthvað svo töfrum líkast. Við skildum auðvitað ekki neitt og ekki heldur sjálfir Indverjarnir þar sem söglaðar voru möntrur á sanskrít.
Það er eiginlega ekki hægt að koma andrúmsloftinu til skila í orðum. Ekkert var eins stíft og skorið eins og í skírn á Íslandi, fólk spjallaði saman á meðan, gekk inn og út úr húsinu, drakk kaffi og vatn. Fjölskyldan hans KP tók rosalega vel á móti okkur, vildi allt fyrir okkur gera, enda höfum við sennilega litið út eins og við værum að deyja, föl og þreytt eftir ferðina.
KP með soninn og konuna sína sér við hlið.
Stóra systirin í hefðbundnum búning fyrir stelpur.
KP að ausa mjólk, hunangi og jógúrt yfir Shiva. Skálin varð næstum full þegar þessu ritúali var lokið.
Það var kveiktur eldur inni í húsinu. Allt fylltist af reyk og hitinn var kæfandi. Minnti mig á sweat í sið indíána norður ameríku.
Í lokin var svo settur blómakrans úr jasmínu á fjölskylduna.
Þannig var nú það. Athöfnin tók um fimm tíma. Við vorum svo gjörsamega búin á því þegar öllu var lokið að við sváfum í fjórtán tíma...
Fyrsti áfangastaður okkar var heima hjá KP þar sem skírnin, sem er eignilega ekki hægt að kalla skírn, fór fram. Við vorum dauðþreytt of héldum að athöfnin myndi ekki vera alltof löngm, klukkutími og svo að éta eins og á Íslandi. Svo var ekki því að þegar við komum á staðinn voru um 12 prestar að undirbúa athöfnina, setja blóm á rétta staði, mjólk og hunang og margt fleira. Við fengum að fara í sturtu til að skola af okkur ferðarykið og á meðan við vorum í sturtunni byrjaði athöfnin, sem var víst í lengra lagi þar sem drengurinn hafði fæðst í einhverju sérstöku stjörnumerki svo það þurtfti að byrja á því að friða guðina með alls konar söngli og sérstökum ritúölum.
Allt gert tilbúið fyrir athöfnina.
Við flýttum okkur fram til að missa ekki af neinu. Þegar einn og hálfu tími var liðinn af söngli skildum við að þetta myndi ekki taka bara einn til tvo tíma heldur allan daginn. Sönglið var róandi, lykt af reykelsum og jasmínublómi gerði allt eitthvað svo töfrum líkast. Við skildum auðvitað ekki neitt og ekki heldur sjálfir Indverjarnir þar sem söglaðar voru möntrur á sanskrít.
Það er eiginlega ekki hægt að koma andrúmsloftinu til skila í orðum. Ekkert var eins stíft og skorið eins og í skírn á Íslandi, fólk spjallaði saman á meðan, gekk inn og út úr húsinu, drakk kaffi og vatn. Fjölskyldan hans KP tók rosalega vel á móti okkur, vildi allt fyrir okkur gera, enda höfum við sennilega litið út eins og við værum að deyja, föl og þreytt eftir ferðina.
KP með soninn og konuna sína sér við hlið.
Stóra systirin í hefðbundnum búning fyrir stelpur.
KP að ausa mjólk, hunangi og jógúrt yfir Shiva. Skálin varð næstum full þegar þessu ritúali var lokið.
Það var kveiktur eldur inni í húsinu. Allt fylltist af reyk og hitinn var kæfandi. Minnti mig á sweat í sið indíána norður ameríku.
Í lokin var svo settur blómakrans úr jasmínu á fjölskylduna.
Þannig var nú það. Athöfnin tók um fimm tíma. Við vorum svo gjörsamega búin á því þegar öllu var lokið að við sváfum í fjórtán tíma...
